Uyuyamıyorum...
Kalbim, düşüncelerim geceye sığmıyor sanki...
Yeniden başlamak için çok geç, vazgeçmek içinse çok erken biliyorum...
Tüm bunları yazarken arka fonda bir şarkı mırıldanıyor Sezen
''Bir elinde yarın öbür elinde dün'' diyor bana durumu özetlercesine sanki
Ah diyorum kendime nasılda haklı nasılda ellerim hep böyle dolu..
Sonra bir an durup düşünüyorum gerçekten böyle mi diye?
Hayır değil...
Evet iki elimde dolu ama ne dün yüzünden ne de yarın...
Bugünü yaşamak için hayatın yakasına sıkıca yapışmış durumdalar
Belkide bu yüzdendir şu sıralar hissettiğim yorgunluk kim bilir?
Bırakıp hayatı biraz dinlensem diye geçiyor aklımdan ama
Dedim ya vazgeçmek için çok erken...
Bir an gelincede vazgeçmek için geç olacak...
Her koşulda değişmeyecek tek bir şey var sanırım
Vazgeçemem!
Yapamam bunu...
PS: Sezen ne söylüyordu diyen varsa eğer :) http://fizy.com/tr#s/1ajb6u
